فیاض زاهد در خصوص مذاکرات میان ایران و آمریکا اظهار داشت: پیشبینی من این است که ایران هم اورانیوم را تحویل خواهد داد و هم غنیسازی را برای مدتی طولانی متوقف خواهد کرد. در غیر این صورت، ورود به مذاکرات هیچ سودی نخواهد داشت. ما باید تصمیمی روشن اتخاذ کنیم. دانش مربوط به پروژه هستهای در ایران موجود است و بابت آن هزینههای زیادی صرف شده که من هرگز با آن موافق نبودهام. تأکید میکنم که از نظر من، پروژه هستهای ایران هرگز ملی نبوده است، اما اکنون باید در ازای این امتیاز تلاش کنند.
وی ادامه داد: یکی از معدود مسائلی که من بهعنوان منتقد نظام سیاسی ایران با آن موافق هستم، این است که ایران در زمینه مسائل موشکی حق انعطاف ندارد. جمهوری اسلامی میتواند در دیگر حوزهها، مانند روابط با اسرائیل، طرح آبراهام که آمریکا دنبال آن است، و موضوع اساسی که آقای پزشکیان وعده رفع تحریمها را داده است، مذاکره کند.
این فعال سیاسی اصلاحطلب با اشاره به اینکه جمهوری اسلامی میتواند از آمریکاییها تضمین امنیتی بگیرد که به ایران حمله نظامی نکند و همچنین تضمین دهد که هیچگاه به اسرائیل حمله نخواهد کرد، گفت: باید به صورت عملی صحبت کنیم، دیگر زمان سخنرانیهای تریبونی گذشته است. نه ما توان ادامه این وضعیت را داریم و نه مردم دیگر تحمل میکنند.
وی افزود: بنابراین، جز موضوع موشکی که میتوان در پروتکلهای خاصی درباره آن گفتگو کرد، مثلاً ایران میتواند بپذیرد که از این پس، برد موشکهایش را افزایش ندهد، یا میتواند توافق کند که سطح تولید موشکهایش را در یک چارچوب مشخص حفظ کند. اما هیچ ایرانی نمیتواند درباره برد ۴۰۰ یا ۵۰۰ کیلومتر مذاکره کند. یک بار به عباس عراقچی که پرسیده بود راهحل تو چیست، گفتم هستهای را بدهید و موشکی را بگیرید و این را من قبل از جنگ ۱۲ روزه گفته بودم.
زاهد در پاسخ به این سوال که آیا ممکن است این ابتکار را در این زمان انجام بدهیم، گفت: این ابتکار همیشه در نظر بوده است. همچنین به دلیل مجموعهای از دلایل که اروپاییها، عربها، ترکها و عراقیها دارند، خواهان جنگ نیستند. ما باید از همین امتیاز استفاده کنیم تا حداکثر امتیازات را بگیریم و حداقل امتیازات را بدهیم. اما اگر ناچار شویم بین پذیرش برخی از تعهدات الزامآور و عدول از شعارهایی که تا کنون دادهایم و حفظ ایران و پرهیز از تنشهای همراه با جنگ (که میتواند منجر به خیزشهای داخلی، جنگ داخلی و تجزیه شود) یکی را انتخاب کنیم، بهتر است که به گزینه اول تن دهیم. عباسمیرزا و فتحعلیشاه نیز در ترکمانچای تصمیم درستی اتخاذ کردند، زیرا اگر آن کار را نمیکردند، بخشهای وسیعتری از ایران را از دست میدادند.
