به گزارش وطن ویس، این حوادث که در اصطلاح نظامی به «پیکان شکسته» معروف هستند، شامل سقوط هواپیماهای حامل بمبهای هستهای، گم شدن تجهیزات و یا رها کردن عمدی سلاحها در مناطق غیرقابل دسترس میباشند.
بیشتر این رویدادها در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ اتفاق افتاده و در اوج رقابت هستهای میان قدرتهای بزرگ، تهدیدات جدی برای امنیت جهانی به همراه داشته است. حداقل ۳۲ حادثه از این نوع ثبت شده که برخی از آنها شامل از دست رفتن بمبهای هستهای در دریا یا مناطق دورافتاده میباشند.
یکی از نخستین موارد شناختهشده در سال ۱۹۵۰ به وقوع پیوست، زمانی که یک بمبافکن آمریکایی به دلیل مشکل فنی مجبور شد یک بمب اتمی را در اقیانوس آرام رها کند. این بمب هنوز پیدا نشده و به عنوان یکی از اولین نمونههای سلاحهای هستهای مفقود شده به شمار میآید.
حادثه دیگری در سال ۱۹۵۶ رخ داد؛ یک بمبافکن B-47 بر فراز دریای مدیترانه ناپدید شد و هیچ اثری از هواپیما یا محموله هستهای آن به دست نیامد. همچنین در سال ۱۹۵۸، پس از برخورد هوایی یک جنگنده با بمبافکن آمریکایی در نزدیکی جزیره تایبی در ایالت جورجیا، خدمه مجبور شدند یک بمب هستهای را در آب رها کنند که هنوز هم پیدا نشده است.
کارشناسان نظامی بیان میکنند که بیشتر این بمبها فاقد برخی اجزای ضروری برای انفجار کامل هستهای بودهاند، بنابراین خطر انفجار مستقیم آنها بسیار کم بوده است. با این حال، باقی ماندن سلاحها در اعماق دریا یا مناطق ناشناخته، نگرانیهایی درباره آلودگی رادیواکتیو و امنیت هستهای ایجاد کرده است.
با گذشت بیش از نیم قرن، محل دقیق این سلاحها هنوز مشخص نیست و این موضوع به یکی از اسرار کمتر شناختهشده تاریخ تسلیحات هستهای جهان تبدیل شده است. بسیاری از تاریخنگاران و متخصصان امنیتی بر این باورند که آگاهی از این حوادث میتواند به درک بهتر خطرات ناشی از برنامههای هستهای و اهمیت مدیریت دقیق سلاحها کمک کند.
وجود بمبهای مفقود شده، هرچند غیرقابل انفجار، هنوز هم نشاندهنده پیامدهای بالقوه و پیچیده برنامههای هستهای در دهههای گذشته است و اهمیت شفافیت و نظارت دقیق در این زمینه را برجسته میکند.
