بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم صهیونیستی، در طول چهار دهه گذشته، سیاستهای خود را بر این اساس بنا نهاده که ایران تهدیدی اساسی برای اسرائیل به شمار میآید و تنها راه مقابله با آن، اقدام نظامی است.
در تحلیلی که ارائه شده، آمده است که نتانیاهو در تاریخ ۹ اسفند ۱۴۰۴ در برابر دوربینهای تلویزیونی در قدس اعلام کرد که اگر برنامههای موشکی و هستهای ایران متوقف نشود، مهار آن دشوار خواهد بود؛ این سخنان به نوعی آغاز جنگی بود که وی سالها برای آن آماده شده بود.
میدل ایست مانیتور بر این باور است که این جنگ قرار بود کوتاه و قاطع باشد، اما در عمل به درگیریای فرسایشی تبدیل شده است؛ نوعی جنگ طولانی که به گفته تحلیلگران و فرماندهان نظامی اسرائیل، تلآویو همواره تلاش کرده از آن اجتناب کند.
در بخش دیگری از این تحلیل، به تفاوت رویکرد میان واشنگتن و تلآویو اشاره شده است. دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، بیشتر از آنکه به دنبال جنگی طولانی باشد، تمایل دارد به توافقی با ایران دست یابد و از درگیریهای گسترده در آسیای غربی پرهیز کند.
بر اساس این تحلیل، ترامپ تمایلی به اعزام نیروهای زمینی آمریکا به منطقه یا ورود به جنگی طولانی ندارد و ممکن است پس از دستیابی به نوعی توافق یا اعلام پیروزی سیاسی، از ادامه درگیری فاصله بگیرد؛ موضوعی که میتواند اسرائیل را در موقعیت دشوارتری قرار دهد.
میدل ایست مانیتور همچنین به تواناییهای نظامی ایران اشاره کرده و مینویسد: این کشور علاوه بر توان نظامی متعارف، از شبکهای از نیروهای همپیمان در منطقه و همچنین قابلیتهای قابل توجه در حوزه پهپادها و جنگ نامتقارن برخوردار است؛ عواملی که میتوانند در جنگهای فرسایشی تعیینکننده باشند.
در این تحلیل آمده است که چنین شرایطی میتواند جنگ را برای اسرائیل طولانی و پرهزینه کند؛ جنگی که ممکن است فشارهای سیاسی و اقتصادی داخلی را نیز افزایش دهد.
به گفته این رسانه، پیامدهای اقتصادی این درگیری به سرعت در بازارهای جهانی نمایان شده است؛ بهطوریکه تنها چند روز پس از آغاز تشدید درگیریها، قیمت نفت به بیش از ۹۲ دلار در هر بشکه رسید که افزایشی حدود ۲۸ درصدی در مدت یک هفته را نشان میدهد.
این تحلیل تأکید میکند که بسته شدن یا بیثباتی در تنگه هرمز میتواند حدود ۲۰ درصد از عرضه جهانی نفت و گاز را تحت تأثیر قرار دهد؛ مسألهای که نه تنها بر بهای سوخت در آمریکا و اروپا، بلکه بر رشد اقتصادی کشورهای مختلف جهان نیز اثر خواهد گذاشت.
میدل ایست مانیتور در پایان گزارش خود مینویسد که آنچه قرار بود به عنوان دستاورد راهبردی نتانیاهو ثبت شود، ممکن است در نهایت به یکی از بزرگترین چالشهای سیاسی دوران او تبدیل گردد؛ زیرا تاریخ معمولاً با رهبرانی که میان وسواس سیاسی و واقعیتهای میدانی تمایز قائل نمیشوند، چندان مهربان نیست.
